Skip to content

Uzun uzun çalan ziller ve bir mutfak kapısı hakkında

30/05/2011

Bu öykü Kasım 2010’da Varlık Dergisi’nde yayınlanmıştır.

11:00

“Halbuki,” demişti adam, “hiç böyle olmasını istemezdim.”. “Film kaçtaymış?” demişti bir başkası, “Birazdan ordayım, şarjım bitiyor kapatıyorum.” demişti sonuncusu. Sonra hepsi birlikte yürümeye başlamışlardı. “Ah be ışığı kaçırdık!” demişti arkadan gelen çocuk, “Dur fırlama elimden, araba ezer!” demişti yanındaki kadın. Beklemişlerdi.

Ne güzel bir köpektim ben… Öyle demişti çocuk giderken. Kafamı kaldırıp çocuğun arkasından baktım, hala konuşuyordu. Esnedim, ayağa kalktım. Bir süre ensemi kaşıdım. Açtım, bir şeyler bulmalıydım. Kedilerin mesken tuttuğu yerlerden geçtim, beni görünce bir kısmı kaçıştı. Bir kaçı diklenmeye yeltendi, içlerinden birini altıma alıp öldüresiye sarsmak istedim. Dişlerimi gösterdiğimde kaçtılar. En irisinin üstüne atıldım. O an yanımda tiz bir ses duydum; ZIRRRN! ZIRRRN! ZIRRRN!

***

11:05

ZIIIIRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRNNNN!

Handan, kapı zilinin çalmasıyla birlikte yataktan fırladı. Bu kadar erken saatte eve kimsenin gelmesini beklemiyordu. Ters dönmüş terliğinin sol tekini giydi, diğeri ortalıkta yoktu. Yatak odasından salona doğru koştu, terlikli ayağı kapı girişinde toplanmış olan peluş halıya takıldı. Halı, yeşil kürklü fantastik bir hayvan gibi sol ayağına dolanıverdi. Öne doğru sendeledi, yere kapaklanmak üzereyken yemek masasına tutundu. Masanın üstündeki boş şarap şişeleri devrildi.. Sabah sabah beyninin ortasında şişeler tangırdıyordu. On saniye sonra camdan aşağıya sarkıp ‘Kimooo!?’ diye bağıracağını, aşağıdaki adamın da küfreder gibi ‘İSKİİİİİ!’ diye karşılık vereceğini çok iyi biliyordu.

ZIIIIRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRNNNN!

Olması gerektiği gibi, önce perdeyi sonra da pencereyi açmak istedi. Aceleyle ‘store perde’nin ipini çekti. İp elinde kaldı. ‘Hani bunlar hiç bozulmazdı! Bu perdelerin bir halta benzemediği geldiği günden belliydi’ diye geçirdi içinden. Tarık, elinde matkap dört tane dübel için yedi tane delik açmamış mıydı o gün? Sonra birbirine dolanmış ipleri açmak için saatlerce uğraşmışlardı. Üstüne üstlük bir de alt kattaki kadın eve gelip matkap gürültüsünden rahatsız olduğunu söylemişti.

ZIIIIRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRNNNN!

Handan, perdeyle daha fazla uğraşmadı, hemen pencereyi açıp “Kimoooo!?” diye seslendi.

Aşağıdaki nefes nefese “Benim!” dedi.

“Tarık o köpek de ne kucağında!?”

“Aç kapıyı, ölüyor hayvan!” diye bağırdı Tarık. Karşı binadaki pencerelerin tül perdeleri kıpırdandı, arkalarında karanlık gölgeler belirdi. Gizlice gözler, gizlice dinler, gizlice konuşur ve gizlice ağlardı bu gölgeler. Olağan hayatın dışında bir ses duyduklarında, ağustos böcekleri gibi susar, odalarının sarı ışıklarını bir bir kapatırlardı.

Tarık, kucağında köpekle eve girdi. Onu büyük bir dikkat sarfederek, antrede yavaşça yere yatırdı; bir elini hala köpeğin karnında tutuyordu. Hayvan, içine çektiği hava yeterli gelmiyormuş gibi hırıltılı sesler çıkartıyordu. Gözleri kapalıydı, salyası ağzının kenarında beyaz bir tabaka şeklinde kurumuştu.

Handan, üzerinde ördek desenleri bulunan havluyla köpeğe doğru eğilirken “Noldu sana böyle?” diye sordu.

“Hava güzel diye bisikleti almıştım, yokuş aşağı giderken birden önüme çıkıverdi.”

“Kıyamam ben bu garibime…”

“Böyle deme Handan, zaten berbat durumdayım. Nasıl üzüldüm var ya…”

“Elini çek ordan, hemen tampon yapmalıyım.” dedi Handan başka soru sormadan.

Tarık yüzünü buruşturarak elini köpeğin karnından kaldırdı. Hafif bir inilti duyuldu. Köpeğin karın derisi yarılmış, iç organları mor solucanlar gibi kanın içinde boğum boğum dalgalanıyordu.

Tarık o an kendini suçlu ve yetersiz hissetti.  “Vites dişlisi ya da zincir kesti sanırım…” dedi en emin ses tonuyla. Sonra cümlenin sonunda söylediği ‘sanırım’ ile arada kullandığı ‘ya da’nın altında kaldı bütün o anlık güveni. Midesi bulanır gibi oldu. Handan’a baktı; siyah saçlarının yüzünü örtüşünü, onun medikal bandı kesişini, siyah ojesi yer yer soyulmuş tırnaklarını, üzerinde komik sarı ördekler bulunan havlunun kanı emişini izledi. Durumu kabullenmenin verdiği sakinlikle “Keşke…” dedi, “ben de anlasaydım bu işlerden.”

“Aslında ben de pek anlamıyorum Tarık, uygulamalıdan kaldım bu dönem.”

“Veterinerlikte okuyan sensin kızım, benden daha çok anlıyorsundur..”

“Yok!” dedi Handan aniden “Bu böyle olmayacak. Yarayı dikmek lazım; evde malzemem de yok!”

“Napıcaz peki?”

“Arkadaşım bir veterinerde işe başladı, taksiye atlayıp gidelim hemen!”

***

10:55

Silindir, yeni dökülmüş sıcak asfaltın üstünde ilerlerken; işçiler, üçgen yol levhalarının içindeki kürekli siyah adamlar, yerden yükselen ve gökten yağan sıcağın altında tempolu bir şekilde çalışıyordu. İçlerinden birisi, Rahmi Yorgun, diğerlerine göre daha yavaş hareket ediyordu. Bir kürek mıcır attı, sonra bir kürek daha… Derken durdu Rahmi. Cebinden bir Maltepe çıkartıp yaktı, derin bir nefes çekti sigarasından. Uzaktaki yolda sıkış sıkış otobüsler, içinde tıkış tıkış insanlarla ağır aksak ilerlemeye çalışıyordu. O otobüslerin içinde bulunmamanın, en azından şimdilik, verdiği keyifle gülümsedi. ‘Yok agam yok, bu devran böyle dönmez.’ diye mırıldandı kendi kendine.

Sigarasından ikinci fırtı çekerken; arkadaşlarının zabıta telsizi diye dalga geçtiği cep telefonu çalmaya başladı. Ekranda ‘BEKİR BEY’ yazıyordu. İçi sıkılır gibi oldu Rahmi’nin… Asfalt çalışmasının uzağına doğru yürüdü hiç acele etmeden. Otoyol bomboştu. Asfaltın üstü geçmişin arabalarından kalan lastik izleri ve silinmeye yüz tutmuş beyaz çizgilerle kaplıydı; her yanına, savaş sonrası terkedilmiş şehirler gibi, yarım kalmış bir yalnızlık sinmişti. Telefon sekiz defa çaldı; dokuzuncu da açıp “Alo” dedi Rahmi.

“Rahmi Bey, beş aydır ev kiranı ödemiyorsun! Sesimi çıkartmıyorum, yaşlı başlı adamdır yazıktır diyorum anlamıyorsun.”

“Öderim ben onu Bekir Bey, yerim yurdum belli.”

“Yok kardeşim artık yerin yurdun! Avukatım aradı şimdi, icra memurlarıyla kapıdaymış, tahliye ediyorlar evi.”

“Ama…” dedi, gerisi gelmedi.

“Halbuki,” dedi telefondaki ses, “hiç böyle olmasını istemezdim.”

“Ben de…” diyebildi sadece Rahmi.

Telefon elinden düştü. Terlemeye başladı. Nefes alış verişi hızlandı. Hafifler gibi oldu sonra Rahmi, üfleseler tüy misali döne döne yükselecekti sanki. Serin bir rüzgar alnındaki teri okşarcasına esti. Uçmadı Rahmi öyle düşündüğü gibi; kurşun misali dibe çöktü. Asfaltın üstüne oturdu, sırtını refüjdeki soğuk metal bariyere dayadı. Kalbinin sesini – GÜP! GÜP! GÜP! – kulaklarında duyuyordu. Elini bütün gücüyle göğsüne bastırdı. Bekir Bey’in ‘Hiç böyle olmasını istemezdim…’ deyişi kulaklarında defalarca.yankılandı. Neydi ki hem “böyle” olan? ‘Hiç böyle olmasını istemezdim…’ Rahminin asfalta yığılması mıydı istemediği? ‘Hiç böyle olmasını istemezdim…’ Yoksa buzdolabını taşıyan hamalların, mavi baharat takımını yanlışlıkla kırması mı? Serin bir öğleden sonrası, ucuz bir züccaciyecinin vitrininden karısıyla birlikte seçtikleri baharat takımının kırılmasına, Rahmi gerçekten üzülür müydü? Aslında pek sevmezdi o tuzlukları, biberlikleri Rahmi; baktıkça yanlızlığını hatırlardı. Rüzgar, Fatma’nın saçlarını tül perde gibi Rahmi’nin yüzüne doğru uçuştururken “Hem ne yaparız ki bu kadar çok baharatı.” dememiş miydi? Bir tuzu vardı Rahmi’nin bir de pul biberi, ara sıra canının kimyon çektiği olurdu. O zaman da bakkala gidip bir fişek kimyon alıverirdi. Ama bu baharatlıklar öyle miydi? ‘Biberiye’ yazıyordu birinin üstünde, diğerinde yaldızlı bir ‘Kişniş’ yazısı parıldıyordu. Kebabiye, safran, kakule, anason, köri, köfte baharı, muskat… diye devam ediyordu liste. Fatma tek kelime bile etmemişti, vitrine öyle çocuk gibi bakıyordu ki… O an Rahmi’nin içi cız etti; “Bak hepsini kullanacağın güzel yemekler yapacaksın o zaman bana!” deyiverdi. Gözlerinin içine bakıp gülümsedi Fatma. En net anısı buydu Rahmi’nin, neden bu andı diye sorsalar kendi de bilmezdi. Hoş, kimse “neden?” diye de sormazdı; pek konuşmaz pek anlatmazdı Rahmi böylesi küçük şeyleri. O günden sonra en tuhaf baharatlarla dolu bir çok yemek yedi Rahmi, bazen sevdi bazen sevmedi bu yediklerini. Gülümsediği, yüzünü ekşittiği, hapşurduğu, gözlerini kocaman açıp su istediği, tekrar gülümsediği, hapşurduğu ve tekrar gülümsediği oldu. Ve bir gün… Mutfaktan kokusu yükselen bütün baharatlar, hayatından çıkıverdi. Fatma öldü. Geride bomboş bir baharat takımı bıraktı. Elini iyice kalbine bastırdı Rahmi, ağzı kurumuştu, gözleri yuvalarının içine çekiliyor gibiydi. Son bir gayretle refüjdeki bariyerden destek alarak ayağa kalktı. Önündeki kapıyı daha önce nasıl görmediğine şaşırdı. Yürüdü. Mutfak kapısı aralıktı, bir kadın yemek yapıyordu, içeriden çeşit çeşit baharat kokusu geliyordu.

***

11:12

Ne güzel bir köpektim ben… Gözlerimi araladım, çenem kilitlenmiş gibiydi, ağzımı açamadım. Bir kız vardı, bir de adam. Kucaklarındaydım.

“Ne trafiği bu böyle şöför bey?” dedi kız.

“Yandaki ana yolu asfaltlıyorlar ondan.” dedi öndeki adam.

“Başka yoldan falan, bir yerlerden gidelim; durumu iyi değil!” dedi kız.

“Yok abla bu yol açılmaz. Ne ileri ne geri, sıkıştık kaldık burda.” dedi öndeki.

Kız başımı okşuyordu, niyeyse sarmışlardı beni. Kafamı doğrultmaya çalıştım, canım yandı. Tüm gücümle doğrulup dışarı baktım.

“Handan bir şey oluyor ayaklandı sanki bu!” diye bağırdı adam.

Bomboş bir yol vardı dışarda, kenarında bir adam oturuyordu. Turuncu giyinmişti. Belediyeci dediklerimize benziyordu. Havlamak istedim ona, zorla çenemi açtım. Ağzımdan dışarı bir şeyler çıktı. Bir daha, bir daha, bir daha seslendim adama; koşmaya başladım.

“Tarık, üstüme simsiyah kustu bu!” diye bağırdı kız.

“Abi döşemeyi mahvetti it!” dedi öndeki adam.

“Bir sus ölüyor hayvan! Başlatma döşemene!” diye bağırdı diğer adam.

Önce sesler, sonra da kokular gitti. Kız gitti, adam gitti, kucak gitti, üstüme sardıkları gitti. Kafamı kaldırıp dışarı baktım, belediyeciyi gördüm. Ayakta duruyordu. Beni görsün diye seslendim. HAV! HAV! HAV! Koştum arkasından. Bir kapıdan içeri girdi; burnuma baharatlı et kokuları geliyordu. Peşinden gittim, belediyecinin yanında yemek yapan bir kadın vardı. Gülümseyerek bana baktılar: “Evimize hoşgeldin.” dediler.  –  Ömür İklim Demir

 

Advertisements

From → Edebiyat

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: